To nurt terapeutyczny, który koncentruje się na indywidualnym doświadczeniu i rozwoju człowieka. Opiera się na przekonaniu, że każdy człowiek ma naturalną zdolność do wzrostu i samorealizacji. W psychoterapii humanistycznej kluczowe są takie pojęcia jak empatia, autentyczność i akceptacja. Idea tej terapii zakłada, że zaburzenia wynikają z zakłóconego rozwoju osobowości, czyli „ja”. Moja terapia indywidualna prowadzona w gabinecie psychoterapii wynikająca głównie z rozmowy z pacjentem skupia się na teraźniejszości i przyszłości, tworząc w warunki do właściwego przeżywania doświadczeń emocjonalnych. W początkowej fazie dążę do motywacji każdego pacjenta do podjęcia tej terapii oraz określam cele, jakie mają zostać osiągnięte. Relacja chory-terapeuta powinna być partnerska, a podopieczny ma tu pełną kontrolę nad tematami poruszanymi podczas sesji.

Główne założenia psychoterapii humanistycznej to:

• Skupienie na „tu i teraz” oraz na indywidualności klienta.
• Traktowanie zaburzeń jako deficytów rozwoju osobowości, wynikających z braku zaspokojenia ważnych potrzeb psychicznych.
• Stworzenie warunków dla klienta do przeżywania korektywnych doświadczeń emocjonalnych i poszerzenia świadomości własnych wyborów życiowych i wartości.

Terapeuta humanistyczny pełni rolę przewodnika i doradcy, koncentrując się na poszerzaniu samoświadomości klienta. Jest to podejście mniej dyrektywne, gdzie klient ma większą kontrolę nad przebiegiem terapii.

Psychoterapia humanistyczna może być szczególnie pomocna dla osób, które chcą lepiej zrozumieć siebie, swoje uczucia i doświadczenia, a także dla tych, którzy pragną pracować nad swoim osobistym rozwojem. Zadaniem psychoterapeuty jest pomoc w odkrywaniu na nowo własnych potrzeb, wartości, przekonań i emocji utraconych często poprzez osobiste konflikty wewnętrzne, występujących wewnętrznych zahamowań, czy zaburzony rozwój.